Ο Μαραθώνιος είναι ένας από τους πιο γνωστούς αγώνες δρόμου στον κόσμο και συνδέεται άμεσα με την ιστορία της αρχαίας Ελλάδας. Η ονομασία του προέρχεται από την περιοχή του Μαραθώνα στην Αττική, όπου το 490 π.Χ. πραγματοποιήθηκε η ιστορική Μάχη του Μαραθώνα ανάμεσα στους Αθηναίους και τους Πέρσες. Σύμφωνα με την παράδοση, ο ημεροδρόμος Φειδιππίδης έτρεξε από τον Μαραθώνα έως την Αθήνα για να αναγγείλει τη νίκη των Ελλήνων λέγοντας τη λέξη «Νενικήκαμεν» και έπειτα κατέρρευσε από την εξάντληση.
Με αφορμή αυτή την ιστορική διαδρομή δημιουργήθηκε ο Μαραθώνιος αγώνας στους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 1896. Τότε, νικητής αναδείχθηκε ο Έλληνας νερουλάς Σπύρος Λούης, που έγινε σύμβολο δύναμης, επιμονής και αγωνιστικότητας.
Σήμερα, η επίσημη απόσταση του Μαραθωνίου είναι 42 χιλιόμετρα και 195 μέτρα.
Κάθε χρόνο πραγματοποιείται ο Αυθεντικός Μαραθώνιος Αθήνας, γνωστός και ως Κλασικός Μαραθώνιος, που ακολουθεί τη διαδρομή από τον Μαραθώνα έως το Παναθηναϊκό Στάδιο στην Αθήνα. Χιλιάδες δρομείς από όλο τον κόσμο συμμετέχουν σε αυτή τη μεγάλη γιορτή του αθλητισμού, τιμώντας την ιστορία και τις αξίες της ειρήνης, της προσπάθειας και της συνεργασίας.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι στον Μαραθώνιο συμμετέχουν άνθρωποι όλων των ηλικιών. Υπάρχουν νέοι αθλητές, έμπειροι δρομείς αλλά και ηλικιωμένοι που συνεχίζουν να τρέχουν δείχνοντας πως η άσκηση και η θέληση δεν έχουν ηλικία. Σε πολλούς αγώνες συμμετέχουν ακόμη και αθλητές άνω των 80 ή 90 ετών, εμπνέοντας μικρούς και μεγάλους.
Ο Μαραθώνιος δεν είναι μόνο ένας αγώνας ταχύτητας. Είναι ένα σύμβολο υπομονής, προσπάθειας, ψυχικής δύναμης και πίστης στον στόχο. Για αυτό και σήμερα η λέξη «μαραθώνιος» χρησιμοποιείται συχνά για κάθε δύσκολη και μακρόχρονη προσπάθεια που απαιτεί επιμονή και αντοχή.
Ο αθλητισμός, όπως και ο Μαραθώνιος, μας θυμίζει ότι με συνεργασία, πειθαρχία και πίστη στις δυνατότητές μας μπορούμε να φτάσουμε πιο μακριά από όσο φανταζόμαστε.
Πολλοί άνθρωποι ασχολούνται με το τρέξιμο μεγάλων αποστάσεων όχι μόνο για τη σωματική άσκηση, αλλά και για όσα τους προσφέρει ψυχικά και συναισθηματικά. Το τρέξιμο βοηθά στη βελτίωση της υγείας, της αντοχής και της φυσικής κατάστασης, ενώ παράλληλα μειώνει το άγχος και προσφέρει αίσθημα ηρεμίας και ελευθερίας.
Για αρκετούς δρομείς, κάθε μεγάλη διαδρομή είναι μια προσωπική πρόκληση. Μαθαίνουν να βάζουν στόχους, να επιμένουν, να ξεπερνούν την κούραση και να πιστεύουν περισσότερο στον εαυτό τους. Το τρέξιμο μεγάλων αποστάσεων διδάσκει υπομονή, πειθαρχία και δύναμη ψυχής.
Επιπλέον, πολλοί συμμετέχουν σε αγώνες δρόμου για τη χαρά της συμμετοχής, για την παρέα με άλλους ανθρώπους ή ακόμη και για να στηρίξουν κοινωνικούς και φιλανθρωπικούς σκοπούς. Δεν έχει σημασία μόνο η νίκη ή ο χρόνος, αλλά η διαδρομή, η προσπάθεια και το συναίσθημα του τερματισμού.
Ίσως τελικά ο δρόμος μεγάλων αποστάσεων να μοιάζει λίγο με τη ζωή: χρειάζεται υπομονή, αντοχή και το κουράγιο να συνεχίζεις ακόμη κι όταν δυσκολεύεσαι.
Στο παρακάτω βίντεο θα δεις το τερματισμό στην 37η θέση της Γκαμπριέλα Αντερσσεν .
Η Gabriela Andersen-Schiess είναι μία από τις πιο συγκλονιστικές μορφές στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων. Ήταν μαραθωνοδρόμος από την Ελβετία και έγινε γνωστή στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984 στο Λος Άντζελες, στον πρώτο γυναικείο Ολυμπιακό Μαραθώνιο.
Κατά τη διάρκεια του αγώνα υπέφερε από έντονη αφυδάτωση και εξάντληση εξαιτίας της ζέστης. Όταν μπήκε στο στάδιο για τα τελευταία μέτρα, δυσκολευόταν να περπατήσει, έχανε την ισορροπία της και φαινόταν έτοιμη να καταρρεύσει. Παρ’ όλα αυτά, συνέχισε με τεράστια δύναμη ψυχής μέχρι να φτάσει στον τερματισμό.
Οι γιατροί ήταν έτοιμοι να τη βοηθήσουν, αλλά επειδή μπορούσε ακόμη να κινείται μόνη της, της επέτρεψαν να ολοκληρώσει τον αγώνα. Τελικά τερμάτισε έπειτα από λίγα δραματικά λεπτά και αποθεώθηκε από το κοινό.
Η ιστορία της θεωρείται σήμερα σύμβολο επιμονής, θάρρους και ανθρώπινης θέλησης. Αν και δεν κέρδισε μετάλλιο, πολλοί θυμούνται περισσότερο τη δική της προσπάθεια από τους ίδιους τους νικητές εκείνων των Αγώνων.
Το διήγημα "Μάνα και Ψυχομάνα" υπήρχε βιβλίο: Aνθολόγιο για τα παιδιά του Δημοτικού, μέρος δεύτερο, Oργανισμός Eκδόσεως Διδακτικών Bιβλίων, 1975. Πατώντας στον παρακάτω σύνδεσμο μπορείτε να μεταβείτε στην Ψηφιακή Βιβλιοθήκη του ΙΕΠ να φυλλομετρήσετε το βιβλίο και να διαβάσετε το διήγημα στη σελίδα 37
«Θάλασσα Καραντενίζ» — Παραδοσιακό Ποντιακό Τραγούδι
Ημέρα Μνήμης Γενοκτονίας Ποντιακού Ελληνισμού · Α΄–Δ΄ Δημοτικού
Αυτό το παραμύθι γράφτηκε ειδικά για τους μαθητές του Δημοτικού Σχολείου Νέας Κερασούντας για την Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού (19 Μαΐου). Απευθύνεται σε παιδιά Α΄–Δ΄ τάξης και συνοδεύεται από ιστορικές παρενθέσεις, δραστηριότητες και το πραγματικό ποντιακό τραγούδι «Θάλασσα Καραντενίζ».
Παιδαγωγική αρχή: Η μνήμη δεν προσεγγίζεται μέσα από τον πόνο αλλά μέσα από αυτό που σώθηκε — τις ιστορίες, τα τραγούδια, τη δύναμη.
Μέρος Πρώτο: Ο Παππούς και η θάλασσα
Ο παππούς Νίκος ήξερε να λέει ιστορίες όπως κανένας άλλος στον κόσμο.
Κάθε βράδυ, μόλις ο ήλιος έβαφε κόκκινο τον ουρανό πάνω από τη Νέα Κερασούντα, ο μικρός Κώστας έτρεχε στο σπίτι του παππού του και ανέβαινε στα γόνατά του.
— Παππού, πες μου για τη θάλασσα, παρακαλούσε κάθε φορά.
Και ο παππούς έκλεινε τα μάτια του για λίγο — σαν να ψάχνει μέσα στο σκοτάδι κάτι που είχε χαθεί πολύ παλιά — κι ύστερα άρχιζε.
«Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε μια θάλασσα τόσο μεγάλη που από τη μια άκρη δεν έβλεπες την άλλη...»
— Ποια θάλασσα, παππού; ρωτούσε ο Κώστας.
— Ο Εύξεινος Πόντος, αγόρι μου. Η Μαύρη Θάλασσα. Εκεί ήταν ο τόπος μας.
Ο Κώστας ήξερε λίγο γι' αυτή τη θάλασσα — την είχε δει σε χάρτη στο σχολείο, μακριά μακριά, πέρα από πολλά βουνά και ποτάμια. Αλλά για τον παππού, αυτή η θάλασσα δεν ήταν χάρτης. Ήταν ζωντανή μνήμη.
📚 Ιστορική παρένθεση: Ποιοι ήταν οι Πόντιοι;
Ο Εύξεινος Πόντος — η μεγάλη θάλασσα που σήμερα όλοι αποκαλούν Μαύρη Θάλασσα — βρίσκεται βορειοανατολικά της Ελλάδας. Οι αρχαίοι Έλληνες την ονόμαζαν πρώτα «Άξεινο Πόντο» (αφιλόξενη θάλασσα) γιατί τη φοβόντουσαν. Όταν την έμαθαν και έχτισαν αποικίες στις ακτές της, της άλλαξαν το όνομα σε «Εύξεινο Πόντο» — φιλόξενη θάλασσα. Το «Μαύρη Θάλασσα» — Καραντενίζ στα τουρκικά — είναι μεταγενέστερο όνομα από τον 13ο αιώνα. Από πάνω από 2.500 χρόνια, Έλληνες έζησαν στις ακτές αυτής της θάλασσας — ώσπου αναγκάστηκαν να φύγουν.
Μέρος Δεύτερο: Το κουτί με τα θαύματα
Κάτω από το κρεβάτι του παππού υπήρχε ένα παλιό ξύλινο κουτί. Ήταν μικρό — μόλις που χωρούσε στα χέρια ενός παιδιού — αλλά ο παππούς το φύλαγε σαν να ήταν ένας θησαυρός.
Πρώτο: ένα μικρό βότσαλο, λείο και άσπρο σαν γάλα.
— Αυτό το μάζεψε η γιαγιά σου από την ακρογιαλιά του τόπου μας. Το κράτησε σφιχτά στη χούφτα της όλο το δρόμο.
Δεύτερο: ένα μικρό χαρτί, τόσο παλιό που τα άκρα του ήταν κίτρινα.
— Εδώ είναι γραμμένο ένα τραγούδι. Η μαμά μου το τραγουδούσε κάθε πρωί όταν ξυπνούσε.
Τρίτο: ένας μικρός σπόρος, τυλιγμένος σε ύφασμα.
— Αυτός ο σπόρος ήταν από ένα δέντρο της αυλής μας. Μια κερασιά. Δεν πήραμε σχεδόν τίποτα άλλο μαζί μας — αλλά αυτόν τον σπόρο τον πήραμε.
📚 Ιστορική παρένθεση: Η Κερασούντα και το κεράσι
Η Κερασούντα ήταν μια όμορφη πόλη στις ακτές του Εύξεινου Πόντου (σήμερα Giresun στην Τουρκία). Λένε ότι από εκεί πήρε το όνομά του το κεράσι — ο Ρωμαίος στρατηγός Λούκουλλος έφερε το δέντρο στη Ρώμη από την Κερασούντα το 74 π.Χ.! Το αγγλικό cherry, το γαλλικό cerise, το ισπανικό cereza — όλα κατάγονται από αυτή την πόλη. Στη Νέα Κερασούντα εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες που έφεραν μαζί τους την αγάπη για τον τόπο τους — και ίσως κάποιον σπόρο κερασιάς.
«Όταν φεύγεις από τον τόπο σου, παίρνεις μαζί σου αυτό που αγαπάς πιο πολύ.»
— Γιατί έφυγαν, παππού; ρώτησε ο Κώστας.
— Γιατί κάποιοι άνθρωποι δεν τους άφησαν να μείνουν. Τους έδιωξαν από τα σπίτια τους, από τους φίλους τους, από τη θάλασσά τους. Και αυτό δεν ήταν σωστό. Ποτέ δεν ήταν σωστό.
— Πονούσαν;
— Πολύ, αγόρι μου. Πάρα πολύ.
Σώπασαν και οι δύο για λίγο. Από το παράθυρο ακούγονταν τα πουλιά.
📚 Ιστορική παρένθεση: Πότε και γιατί έφυγαν;
Από το 1914 ώς το 1923, οι Έλληνες του Πόντου υπέφεραν με τρεις τρόπους: κάποιοι εκτελέστηκαν. Κάποιοι στάλθηκαν με τη βία στα «αμελέ ταμπουρού» — τάγματα εργασίας — όπου έσπαζαν πέτρες και άνοιγαν δρόμους χωρίς φαγητό και στέγη, μέχρι να εξαντληθούν. Και κάποιοι εκδιώχθηκαν από τα σπίτια τους και αναγκάστηκαν να φύγουν με τα πόδια μέσα από βουνά και ερήμους — γυμνοί, ξυπόλητοι, χωρίς τροφή. Αυτό το γεγονός το ονομάζουμε Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού. Η 19η Μαΐου είναι η μέρα που το θυμόμαστε — για να μην ξανασυμβεί ποτέ.
Μέρος Τρίτο: Το τραγούδι
— Παππού, μπορείς να μου τραγουδήσεις το τραγούδι από το χαρτί;
Ο παππούς χαμογέλασε — ένα χαμόγελο λυπημένο και χαρούμενο μαζί, όπως μόνο οι παππούδες ξέρουν να χαμογελούν. Άρχισε να τραγουδά σιγά-σιγά. Τα λόγια ήταν ποντιακά. Αλλά η μελωδία... η μελωδία ήταν σαν κύματα. Σαν θάλασσα.
Θάλασσα Καραντενίζ
Παραδοσιακό Ποντιακό Τραγούδι
Θάλασσα Καραντενίζ, το νερό σ' 'κι κατενίζ'
Μαύρο έν' το γούμ' τ' εσόν, άμον την καρδιάν τ' εμόν
Τρέχουν σο Καραντενίζ τ' έμορφα τα ποτάμια
Ατά είν' τα πούλια σ', κ' εσύ είσαι η μάνα
Θάλασσα Καραντενίζ, την καρδία μ' μην κολίεις
τα τέρτια μ' είναι πολλά, θολούντανε τα νερά
'ς ση θάλασσας το γουίν πολλά είναι κρυμμένα
Να 'ρχουμαι να ελέπ' ατά, τα ποδάρια μ' κομμένα
~ Μετάφραση ~
Θάλασσα Μαύρη Θάλασσα, το νερό σου δεν ηρεμεί
Μαύρος είναι ο πόνος σου, σαν την καρδιά μου
Τρέχουν στη Μαύρη Θάλασσα τα όμορφα ποτάμια
Αυτά είναι τα παιδιά σου κι εσύ είσαι η μάνα τους
Θάλασσα Μαύρη Θάλασσα, μην πληγώνεις την καρδιά μου
τα βάσανά μου είναι πολλά, θολώνουν τα νερά
Στα βάθη της θάλασσας πολλά είναι κρυμμένα
Θα 'ρθω να τα δω — μα τα πόδια μου είναι κομμένα
🎵 Ακούστε το τραγούδι:
📚 Ιστορική παρένθεση: Η ποντιακή γλώσσα
Τα Ποντιακά είναι μια παλαιότατη ελληνική διάλεκτος. Έχει λέξεις που χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι Έλληνες πριν 2.000 χρόνια! Για παράδειγμα, «ατέν» σημαίνει «αυτόν», «εμέν» σημαίνει «εμένα». Τα ποντιακά τραγούδια ανήκουν σε πολλές κατηγορίες. Τα πιο παλαιά λέγονται «ακριτικά» — τραγούδια για τους ήρωες-φρουρούς των βυζαντινών συνόρων. Υπάρχουν όμως και τραγούδια αγάπης, ξενιτιάς, γαμήλια τραγούδια. Το «Θάλασσα Καραντενίζ» είναι τραγούδι νοσταλγίας — ίσως το πιο βαθύ συναίσθημα του ποντιακού λαού.
— Τι λέει; ρώτησε ο Κώστας.
— Λέει ότι η θάλασσα πονά σαν καρδιά ανθρώπου. Λέει ότι τα ποτάμια είναι τα παιδιά της — κι αυτή τα περιμένει σαν μάνα. Λέει ότι τα πόδια του είναι κομμένα από τη νοσταλγία.
— Άρα η θάλασσα τους θυμάται ακόμα;
— Ναι. Και εμείς τη θυμόμαστε αυτήν. Αυτό είναι η μνήμη, αγόρι μου. Ένας δρόμος διπλής κατεύθυνσης.
Μέρος Τέταρτο: Ο σπόρος
Ο Κώστας πήρε τον σπόρο της κερασιάς και τον φύτεψε στον κήπο του σχολείου — γιατί σκέφτηκε ότι ο κήπος του σχολείου ανήκει σε όλα τα παιδιά, και η μνήμη πρέπει να ανήκει σε όλους.
Και μια άνοιξη, μια μέρα του Μαΐου — ακριβώς στις 19 Μαΐου — είδε να βγαίνει από τη γη ένα τρυφερό πράσινο βλαστάρι.
«Η μνήμη είναι σαν σπόρος. Αν τη φυλάξεις, βλασταίνει.»
— Κερασιά, είπε ο Κώστας. Από τον τόπο του παππού μου. Από τον τόπο που λέγεται Πόντος.
— Κι εμείς τι κάνουμε;
— Τη φυλάμε. Δεν την αφήνουμε να ξεχαστεί.
Επίλογος: «Αυτό είναι η νίκη μας»
Μια βραδιά, λίγο πριν ο παππούς κοιμηθεί, ο Κώστας τον ρώτησε αυτό που τον απασχολούσε καιρό.
— Παππού, εσείς ήσασταν θύματα;
Ο παππούς τον κοίταξε για λίγο. Μετά χαμογέλασε — ένα χαμόγελο περήφανο και ήσυχο.
— Να θυμάσαι, αγόρι μου: δεν ήμασταν μόνο άνθρωποι που έπαθαν.
Ήμασταν άνθρωποι που η Ιστορία ανάγκασε να δείξουν τη δύναμή τους.
Φύγαμε με άδεια χέρια — και ξαναχτίσαμε.
Βρήκαμε καινούργια χώματα — και τα κάναμε πατρίδα.
Ριζώσαμε εκεί που μας έριξε ο αέρας.
Πήραμε έναν σπόρο μαζί μας — κι έγινε δέντρο.
Κι εσύ τώρα κάθεσαι στη σκιά του. Αυτό είναι η νίκη μας.
Ο Κώστας δεν είπε τίποτα. Δεν χρειαζόταν.
Έξω από το παράθυρο, η κερασιά στον κήπο του σχολείου κούναγε τα κλαδιά της στον αέρα — σαν να χαιρετούσε κάποιον μακριά.
Και όταν σήμερα βλέπουμε παιδιά που ήρθαν από μακριά — από χώρες που δεν ξέρουμε, με γλώσσες που δεν καταλαβαίνουμε — ίσως να θυμηθούμε τον παππού Νίκο. Κι εκείνος κάποτε ήταν παιδί που έφτασε από αλλού, με ένα κουτί και έναν σπόρο στα χέρια.
Θάλασσες είναι πολλές. Ο πόνος του χωρισμού είναι ένας.
«Όποιος θυμάται τον δικό του πόνο, μαθαίνει να βλέπει και τον πόνο του άλλου.»
«Όσο θυμόμαστε, δεν χάνεται τίποτα.»
✦ ✦ ✦
Δραστηριότητες στην τάξη
🎨 Α΄ & Β΄ τάξη — «Το κουτί μου»
Κάθε παιδί ζωγραφίζει ένα κουτί και μέσα βάζει τρία πράγματα που αγαπά και θα ήθελε να φυλάξει για πάντα. Τα μοιράζονται με την τάξη.
✍️ Γ΄ & Δ΄ τάξη — «Το χαρτάκι μου»
Κάθε παιδί γράφει: «Θυμάμαι τον/την ___ γιατί ___» και «Δεν ξεχνώ γιατί ___». Τα χαρτάκια κολλιούνται στον Πίνακα Μνήμης την ημέρα της εκδήλωσης.
🌱 Όλες οι τάξεις — «Ο σπόρος μου»
Κάθε παιδί φέρνει έναν σπόρο ή ένα μικρό φυτό. Τα φυτεύουν μαζί στον κήπο ή σε γλάστρα με ταμπελάκι: «Φυτεύουμε για να θυμόμαστε — 19 Μαΐου 2026».
