Ποσειδωνία η πόλη του νερού

Πώς θα ήταν η πόλη της Αθήνας,αν στη διαμάχη μεταξύ των δυο θεών τελικά νικητής έβγαινε ο Ποσειδώνας; Πώς θα ονομαζόταν;Πώς θα ήταν αυτή η πόλη;Ποιο θα ήταν το έπαθλο στους αγώνες;Πώς θα φωτίζονταν οι δρόμοι; Πως θα μαγείρευαν χωρίς λάδι; Αυτά και άλλα τόσα διηγούνται τα παιδιά, σε μια προσπάθεια να να μάθουμε να γράφουμε κείμενα με παραγράφους, να μάθουμε να δουλεύουμε ομαδικά,να δημιουργήσουμε και να διασκεδάσουμε.

( Μπορείτε να φτιάξετε τα δικά σας κόμικ στην σελίδα http://www.toondoo.com/createToon.do)

Συνέντευξη με μια ελιά

Η αρχαιότερη ελιά του κόσμου βρίσκεται στο χωριό Βούβες του Δήμου Κολυμπαρίου, στα Χανιά. Έχει περίμετρο κορμού 12,5 μέτρα, διάμετρο 3,64 μέτρα και το εμβαδόν της είναι 11,45 τμ . Χρονολογείται ότι είναι περίπου 2.500- 5.000 ετών. Η σημασία της επισημάνθηκε το 1922 από το νομαρχιακό σύμβουλο Πολυχρόνη Πολυχρονίδη και η ελιά ανακηρύχθηκε διατηρητέο μνημείο της φύσης με αρ. απ.105497/6459/1986 (656/ΤΒ/1986)Η ελιά βρίσκεται στην αυλή της οικίας Καραπατάκη και είναι ένα μνημείο που επισκέπτονται εκατοντάδες τουρίστες κάθε χρόνο. Η ηλικία του δέντρου δεν μπορεί να προσδιοριστεί επακριβώς γιατί δεν μπορεί να εφαρμοστεί η μέθοδος ραδιενεργών ισοτόπων, αφού λόγω της μεγάλης ηλικίας του δέντρου δεν υπάρχει καρδιόξυλο. Μπορεί όμως να προσδιοριστεί από την περίμετρο του κορμού. Δεν υπάρχει κανένα άλλο καταγεγραμμένο δέντρο με τέτοια περίμετρο οπότε μπορεί η ελιά αυτή να ανακηρυχθεί ως η αρχαιότερη του πλανήτη μας.

Το δέντρο που ήθελε να ταξιδέψει

(η συνέχεια της ιστορίας)

Το δεντράκι ήταν απογοητευμένο γιατί το όνειρό του δεν μπορούσε να πραγματοποιηθεί. Άρχισε τότε να κλαίει απαρηγόρητο. Οι φίλες του οι δροσοσταλίδες ήταν αποφασισμένες να το βοηθήσουν.  Τότε κάτι παράξενο συνέβη: Ο ήλιος κρύφτηκε και άρχισε να βρέχει πολύ δυνατά. Ήτανε λες και οι δροσοσταλίδες όλου του κόσμου είχανε μαζευτεί, είχαν γίνει ένα πελώριο σύννεφο και άρχισαν να πέφτουν με ορμή πάνω στο μικρό δεντράκι.
Τότε σχηματίστηκε ένα άγριο ποτάμι, ένας χείμαρρος που ξερίζωσε το δέντρο μας και το πήρε μαζί του. Το δέντρο ταξίδευε σαν καράβι στο ποτάμι. Πήγε μακριά, πολύ μακριά, σχεδόν στην άκρη της Γης, πέρα από το αντικρινό βουνό.
Κάποτε έφτασε σε ένα όμορφο χωράφι και σταμάτησε. Οι ρίζες του απλώθηκαν στο αφράτο από τη βροχή χώμα. Αυτό έγινε το καινούριο του σπίτι. Εκεί έζησε την υπόλοιπη ζωή του. Όταν πια ήταν γέρικο, πολλά χρόνια μετά από την περιπέτειά  του, μίλαγε στα πουλάκια που ζούσαν στα κλαδιά του και έχτιζαν εκεί φωλιές. Ποτέ κανένα τους δεν πίστεψε πως το πεύκο είχε φτάσει εκεί από την άλλη άκρη της Γης.

ΠΕΤΩΝΤΑΣ ΣΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ

Αφού παρακολουθήσαμε το βίντεο, κάναμε κι εμείς τα δικά μας πουπουλένια όνειρα. Τα παιδιά συμπλήρωσαν ένα φύλλο εργασίας και αποδείξαν ότι μπορούν με τα φτερά της φαντασίας να πετάξουν στα σύννεφα!